بسم الله النور

مانده بود چه بگويد.

حرفي براي گفتن نداشت.

از خجالت سرش را پايين انداخته بود و اشك مي‌ريخت.

چاره‌اي نبود ...

دو دستي امانتي را تحويل داد و گفت:

« ببخشيد! امانتدار خوبي نبودم ، پهلويش شكست .... »

بسم الله النور

پسرم!

به وصیت من خوب فکر کن

و بدان، مرگ در اختیار کسی است که زندگی در اختیار اوست؛

همان که می‌آفریند، می‌میراند؛

همان که نیست می‌کند؛ باز می‌گرداند؛

همان که گرفتار می‌کند، آسایش می‌بخشد.

بی‌تردید، دنیا، جز با نظام خداوندی، برقرار نمی‌ماند؛

نعمت‌ها، سختی‌ها، سزای روز جزا و اموری که قرار داده و ما درک نمی‌کنیم.

درک بعضی سنت‌های خداوندی، اگر برایت مشکل شد،

بگذار به حساب این که به حکمت‌های آن نادانی؛

چون تو در اول آفرینش، نادان بودی و بعد دانایت کردند.

زیاد پیش آمده که چیزهایی را نمی‌دانی؛

اموری فکرت را سرگردان می‌کنند و بصیرتت،

راهی برای فهم آنها نمی‌یابد؛ اما بعدها درکشان می‌کنی؛

پس به آن که تو را آفریده، روزی داده و خلقتی متعادل بخشیده، پناه ببر!

بندگی‌ات برای او باشد؛ شوقت به او و هراست از او.

بسم الله النور

عبادت بی تولای علی هیچ

نوای عشق بی نوای علی هیچ

اگر عمر دو صد نوحت ببخشند

تمام عمر منهای علی هیچ

عید غدیر

عید ولایت مولا علی (ع)

مبارک

بسم الله النور

حضرت محمد (ص):

«خدایا! این دخترم فاطمه است؛ پاره تنم و محبوب‌ترین مردمان در نزد من.

این نیز جانم و برادرم علی است؛ بهترین خلق تو در نزد من.

پروردگارا! على را ولىّ و فرمانبردار خود قرار بده و اهل و عیالش را بر او مبارك گردان».

بسم الله النور

فرزندم!

بدان! خوشایندترین چیزی که دلم می‌خواهد از وصیت من بگیری،

پروای خداست؛

اکتفا به هر چه مقرر اوست

و راه افتادنت در همان مسیری که پدران و نیکویان خاندانت طی کردند؛

چون آنها مدام دل و روحشان را می‌پائیدند؛ همان جور که تو می‌پایی.

به خود فکر می‌کردند؛ چون تو که اهل فکر و مراقبه‌ای.

سرانجام، این مراقبه‌ها آنها را می‌رساند به این که، باید به حقایقی که می‌شناسند، عمل کنند

و هر چه تکلیفشان نیست، واگذارند.

اگر قلب تو، این دستاورد نیکانت را نمی‌پذیرد،

اگر می‌خواهد خودش حقیقت را بداند،

همان طور که آنها دانستند،

پس مراقب باش.

خواستن و جست‌وجویت، برای دانستن و فهمیدن باشد؛

نه غوطه در شبهه‌ها و تشدید جدل‌ها.

قبل از آغاز جست‌وجو، از خدا کمک بخواه،

به او با شوق، رو کن تا توفیقت دهد.

هر چه تو را به شبهه و دودلی می‌اندازد، کنار بگذار!

دلت که یک رنگ شد و سر فرود آورد،

رأی و نظرت که از پریشانی درآمد و کامل شد،

آن گاه، به حقایق این وصیت، دقت کن.

اگر دلت یک رنگ نشد،

و فکر و خیالت، آرام و آسوده نشد،

پس بدان!

چون شتری شب کور به بیراهه می‌روی،

و در تاریکی‌ها، غوطه‌ور می‌شوی.

آن که در جست‌وجوی دین است، به بیراهه‌ها نمی‌رود

و تاریکی و روشنی را به هم نمی‌آمیزد.

در این آمیختگی‌ها، ایستادن، بهتر از رفتن است.

بسم الله النور

فرزندم!

من به اندازه همه پیشینیان عمر نکرده‌ام؛

اما به آن چه کردند، دقت کردم.

به حکایت‌هایی که از روز و روزگارشان مانده، فکر کردم.

در نشانه‌ها و یادگارهایشان گشتم

شدم مِثل یکی از آنها

حتی بالاتر.

من از سرگذشت همه آنها خبر داشتم؛

گویی با همه آنها، از اولین تا آخرین نفر، زندگی کرده‌ام.

زلالی و تیرگی، سود و زیان امور را فهمیدم.

بعد، از هر چیزی، برای تو، 

زلال و زیبایش را انتخاب کردم

و مبهم و آشفته‌اش را کنار زدم.

مِثل هر پدر دلسوزی، نگران تو بودم.

تصمیم گرفتم (بر اساس این تجربه‌ها) تربیت تو را آغاز کنم؛

درست همین حالا، که تو در اوج زندگی هستی و در آستانه رویارویی با جهان؛

همین حالا که نیتت سالم است و درونت صاف و پاک.

تصمیم گرفتم تربیتت را با کتاب خدا و تفسیرش شروع کنم؛

با احکام اسلام و حلال و حرام‌ها.

خواستم چیزی غیر اینها نگویم.

بعد ترسیدم مکتب‌ها و شبهاتی که برای مردم، 

به خاطر هواهای نفسانی و اندیشه‌های باطلشان پیش آمده، 

حقیقت را از چشم تو هم مثل همان مردم، بپوشاند؛

پس بر خلاف میل قلبی‌ام، تو را از اندیشه‌های دیگر هم آگاه می‌کنم؛

چون به یقین رسیدنت را بیش از این دوست دارم 

که تسلیم امری شوی که در آن، از مهلکه‌ها و شبهه‌ها در امان نیستی.

به این امیدم که در مسیر این تجربه‌ها، خدا، تو را به رشد برساند.

و تا مسیر معتدل و راست، راه ببرد.

اینک، این سفارش‌های من؛

از تو می‌خواهم به آنها عمل کنی...

بسم الله النّور

فرزندم!

سن و سال من، بالا رفته و ناتواني مرا فرا مي‌گيرد؛

گفتم پيش از اين كه اجلم شتابان از راه رسد،

اين سفارش‌ها را بنويسم و اين اوصاف را براي تو ثبت كنم؛

نكند ديگر نتوانم آن چه در درونم دارم، به تو برسانم؛

نكند جسمم كه ناتوان مي‌شود، انديشه و فكرم هم نقص پيدا كند؛

نكند بعضي وسوسه‌هاي درون و برون،

زودتر از من، به قلب تو برسند و دلت را سخت و رميده كنند.

بي‌ترديد، دل جوان، زمين خالي از كشت‌وكاري است كه هر بذري در آن بپاشند،

مي‌پذيرد و مي‌روياند؛

به همين خاطر، پيش از اين كه دلت سخت شود

و فكرت مشغول هزار جا گردد، تربيت تو را شروع كردم؛

تا با انديشه و اراده‌اي مصمم، سراغ حقايقي بيايي كه اهل تجربه،

پيش از تو، زحمت گشتن و يافتن آنها را كشيده‌اند؛

حقايقي كه لازم نيست براي جستجوي آنها، رنجي ببري و دوباره تجربه‌شان كني.

با دريافت اين حقايق، به همان آثاري مي‌رسي كه ما رسيديم.

يا شايد نكاتي كه براي ما نامعلوم و تاريك بود،

برايت روشن شود.

بسم الله النور